نمونهای از خودرو افسانهای سیلور ارو 1954 که موفق
شد جوایز گرندپریکس را درو کند، به مبلغ 31میلیون دلار به فروش رسید؛ اما
چرا این خودرو این قدر باارزش است؟
محبوبه عمیدی: خودروی فرمول یک
Silver Arrow 1954 که مقام قهرمانی را برای خوان مانوئل فانجیوی آرژانتینی
به ارمغان آورده بود، این ماه در حراجی در لندن به مبلغ بیش از 31میلیون
دلار به فروش رسید و رکورد 16میلیون دلاری پیشین را که متعلق به فراری تسلا
بود، شکست.
خریدار ناشناسی رقمی نزدیک به 21میلیون پوند را برای
این خودرو که با رقم اولیه 17.5میلیون پوند در جریان فستیوال گودوود توسط
حراجی انگلیسی بونهام به حراج گذاشتهشده بود، خرید و باعث شد رقم پیشنهادی
برای یک خودرو در حراج نزدیک به 2 برابر بیشتر از پیش شود.
این عدد
غیرقابل تصور، بزرگترین رقمی است که طی یک سده حیات صنعت خودروسازی برای
یک خودرو پیشنهاد شده است؛ اما ببینیم چه عواملی باعث شده سیلور ارو اینقدر
باارزش باشد؟

این
خودرو که در نوع خود بسیار نادر است و موفقشده صنعت خودروسازی را
تحتالشعاع قرار دهد، در زمان خود ترکیبی از فناوریهای روز صنعت خودروسازی
بوده، توسط یکی از شناختهشدهترین چهرهها در فرمول یک رانده شده و
پیروزیهای متعددی را برای او به ارمغان آورده است.
کمیابیمرسدس
بنز پس از 15 سال غیبت و پشت سر گذاشتن جنگجهانی دوم با این خودرو به
مسابقات اتومبیلرانی بازگشت و موفق شد عنوان اول فرمول یک و مسابقات
قهرمانی خودروهای اسپرت را طی دو سال متوالی از آن خود کند. از سوی دیگر
تنها 14 دستگاه خودروی W196R تولید شد که در حال حاضر 10 نمونه از آنها
باقیماندهاند. 3 عدد از این خودروها در موزه نگهداری میشوند و 6 عدد
دیگر در اختیار مرسدس بنز هستند. به عبارت دیگر سیلور ارو شماره شاسی
006/54 که به حراج گذاشته شده، تنها نمونه باقیمانده از این مدل بوده که
به یک مجموعهدار اختصاص داشته است.
سیلور ارو توسط فانجیو که یکی
از شناختهشدهترین و تأثیرگذارترین رانندگان در مسابقات اتومبیلرانی جهان
است، رانده شده و توانسته ظرف مدت 18 ماه دو عنوان اولی گرندپریکس نهایی
را کسب کند.
این
خودرو از لحاظ تکنیکی نیز بسیار باارزش بوده و به منظور بردن عناوین جهانی
ساخته شده است. خودروهای W196R اولین خودروهای فرمول یک بودند که از تزریق
سوخت به موتور استفاده میکردند. مرسدس بنز مدتها با شرکت آلمانی بوش
همکاری کرد تا بتواند این موتورها را که به سرعت در تمامی خودروهای فرمول
یک به کار گرفته شدند، طراحی کند.
بدنه خارجی این خودرو تنها 36
کیلوگرم وزن دارد و بسیارشبیه به W125 Silver Arrow که در سال 1937/1316
رونمایی شد، طراحی شده است. این خودرو توانی معادل 595 اسببخار تولید
میکرد و با توجه به اینکه تنها 750 کیلوگرم وزن داشت، نسبت نیرو به وزنی
را تأمین میکرد که تا زمان ظهور موتورهای توربوی دهه 1980/1360 بیرقیب
باقی ماند.
این
نمونه نیز مانند مدلهای W125، W154 و W165 که به ترتیب در سالهای 1937
تا 39 طراحی شدند، پس از جنگجهانی دوم توسط رودولف اولنهات طراحی شد. او
رئیس بخش تست خودروهای خانواده مرسدس بنز و گروه فرمول یک بود.
فناوریهای
متعدد بهکار گرفتهشده در W165R باعث شد این خودرو از رقیبان خود به خوبی
فاصله بگیرد و بتواند راه را برای تولیدات بهتر در صنعت خودروسازی هموار
کند. از جمله این فناوریها میتوان به ترمزهای داخلی، سیستم تعلیق مستقل و
طراحی آیرودینامیک بدنه اشاره کرد.
سرآمد در آیرودینامیکبدونشک
مهندسان مرسدس بنز طی سالهای پایانی دهه 1930/1310 بهترین شناخت را نسبت
به آیرودینامیک خودرو داشتند. آنها اولین تونل باد را در سال 1939/1318
بهکار گرفتند.
پیش از این در زمستان 1938 این شرکت موفق شد با
بهکارگیری موتور سوپرشارژ دوتوربویی توانی معادل 736 اسببخار تولید کرده و
رکورد 432.7 کیلومتر بر ساعت را در جادهها از خود بهجا بگذارد. مرسدس
بنز تا مدتها با این سرعت رکورددار سرعت در اتومبیلرانی بود. این رکورد
میتوانست پیش از آغاز مسابقه فضایی میان کشورها نشاندهنده توان
تکنولوژیکی آلمان و متحدانش باشد یا حداقل هیتلر و موسلینی اینطور فکر
میکردند.
دو
سال بعد T80 Blackbird با موتور V12 اقتباس شده از جنگندهها آماده بود تا
با 3000 اسببخار قدرت باز هم رکورد تازهای در سرعت به جا بگذارد؛ اما با
آغاز جنگجهانی دوم هرگز این شانس را پیدا نکرد. این موتور قرار بود از
ترکیبی از سوختها شامل الکل متیلیک (63%)، بنزن (16%)، الکل اتیلیک (12%)،
استون (4.4%)، نیتروبنزن (2.2%) و سوخت هواپیما (حدود 2درصد) استفاده کند و
سرعت خودرو را به 750 کیلومتربرساعت برساند.
با آغاز جنگ مرسدس بنز
نیز تا سال 1954/1333 از دور مسابقات اتومبیلرانی کنار رفت؛ اما در این
سال با W196R موفق شد در 9 مسابقه از مجموع 12 رقابت گراند پریکس جایزه اول
را به خود اختصاص داده و به یکی از موفقترین خودروسازان در دوران این
مسابقات تبدیل شود.
4
جولای 1954/14ام تیرماه 1333 روزی به یادماندنی برای آلمانیهای
شکستخورده از جنگ بود. آنها نهتنها در این روز تیم قدرتمند مجارستان را
در فوتبال شکست دادند؛ بلکه پس از 15 سال دوری از مسابقات اتومبیلرانی
همراه با راننده افسانهای خود جوایز گرندپریکس را درو کردند.